Sorular?

Ben geldim. Görmeyeli sayılar bayağı düşmüş. Doğal olarak tabi ki uzun zamandır bir şeyler yazmıyordum. Şu an Capsize isimli şarkıyı dinliyorum Frenship e Emmily Warren o güzel sesiyle eşlik ediyor. Durumlar malumunuz. Ortalık hayli karışıktı. Eskiden 11 farklı parçaya bölünüyorken şimdi onlar ve bizler olarak iki taraf kaldık. Her ne kadar iki tarafı da tasvip etmesemde kötünün iyisi diyerek yola devam ediyorum. Turizm bitti, tarım zaten bitmişti bu aralar ve uzun bir süredir favori sektör inşaat yeni evler yapıyoruz ama alacak olan kişiler aynı. Geçenlerde bir söyleşi dinledim. Dalında ünlü bir isim kendisi adını vermiyoruz. Önemli olan düşüncesi gelişmek üzere olan ülkelerde  GSMH 5 bin ile 10 bin arasında değişir. Sürekli kuleler dikmek bizi ileriye götürmez. Bizi ileriye götürecek olan değişik teknoloji buluşlardır. Whatsapp, Instagram ve Facebook bunlara birer örnek. Bu internet üzerinden erişilebilen yerler bu zamanlarda hatrı sayılır meblağlar ediyor. Bizden bir örnek vermek gerekirse Yemeksepeti mesela çok güzel bir meblağa satıldı. Sahibi halen CEO falan filan bize bunlarla gelin diyor gelişmiş ülkeler. Zaten sırf bizi Avrupa Birliğine almamak için birliği dağıtacaklar bizde Şangay Beşlisine katılalım adı zaten şekil. Şangay Beşlisi diyince bir wow oluyorsunuz. Mahşehir Dört Atlısı gibi ne biliyim Tapınak Şövalyeleri gibi karizma bir adlandırma.

Amacım aslında böyle bir yazı yazmak değildi. Ben aşık oldum. Saat öğlen 3 ve bu gece iş başı yapacağım ama uyuyamıyorum nedeni ise aşk. Aslında saçma bir şey anlamsız gibi gözüküyor ama insanın birisini sevmeye, birisi tarafından sevilmeye ihtiyacı var. Her ne kadar dine ihtiyacımız varsa bunada o kadar var. Dünyaya geliş amacımızı hep merak ettim. Hala sonuç bulamadım. Neden saatlerce çalışmak zorunda olduğumuzu, neden "o saçma kağıt parçaları"na sahip olmak istediğimizi hep merak ettim mantıklı gelmedi hiçbir açıklama genel görüş yaşamak için "o saçma kağıt parçaları"na ihtiyacımız var. "O saçma kağıt parçaları"nı elde edebilmek için ise çalışmaya günümüzü öldürmeye ihtiyacımız var. Bir düşünün, dünyaya sadece bir kere gelebiliyorsunuz ve sizi okuma çalışma ve ölme amaçlı bir sisteme oturturuyorlar. Ya ne bekliyordun diyorsunuz da elbette bunu beklemiyordum. Yarın ölsem hiçbir şey yaşamadan gitmiş olacağım gençliğime yaşlılığıma ihanet etmiş olacağım. Çalışmadan da yaşanabilir. Bunun için gerekli olan yine "o saçma kağıt parçası" birazcık ondan biriktireyim farklı amaçlarım var. Bunları tek başıma yapmak istemiyorum o da yanımda olsun istiyorum çünkü aynı fikirdeyiz. Ben ondan hoşlanıyorum. O da benden hoşlanıyor mu? Bilmiyorum fakat bildiğim bir şey var gözü üzerimde. Başka çocuklarla görüşse de birbirimize yeterli zamanı tanırsak inanıyorum ki birlikte mutlu olabileceğiz. O da bunu biliyor mu acaba?


Paranoyak, komplocu düşüncelerim beni rahat bırakmıyor. Farklı olmak hoşuma gidiyor. Çıtırdan bir zekilik var. Burada olma amacımın olduğunu düşünüyorum. Dünyanın kaderini değiştireceğim yeni bir çağ başlatacağım demiyorum ama düşünüyorum. Bakalım bundan yirmi yıl sonra 50lerimde koca göbekli her gün küfrederek gittiği işi olan, üç çocuk babası bir adam mı olacağım yoksa farklı bir amaç için geldiğimi kanıtlayacak mıyım?